PO LEKCJACH

rok szkolny 2009/2010

rok szkolny 2009/2010
 
Konkurs teatralny:
  • IV Powiatowy Przegląd Sztuk Teatralnych "Porozmawiajmy o AIDS" : dnia 26 listopada w Sokołowskim Ośrodku Kultury zespół zaprezentował przedstawienie "Mission impossible?". Jury przyznało licealistom I miejsce. Etiuda została nagrodzona zestawem do ćwiczeń siłowych. Grupa Preteksty po raz czwarty jest uczestnikiem projektu, mającego uświadomić młodym ludziom jak wielkie są zagrożenia związane z uzależnieniami oraz HIV/AIDS. Organizator - Państwowa Powiatowa Stacja Sanitarno-Epidemiologiczna w Sokołowie Podlaskim promuje postawy odpowiedzialności za własne życie oraz szacunku wobec siebie i innych;
  • XV Festiwal Teatrów Dziecięcych i Młodzieżowych Srebrna Maska - eliminacje powiatowe w SOK 30.04.2010 - I miejsce, udział w eliminacjach rejonowych w Chodowie;
  • IX Ogólnopolski Przegląg Teatrów Niesfornych GALIMATIAS w Teresinie - 28.05.2010-30.05.2010: za przedstawienie "Connecting people" grupa otrzymała dwa WYRÓŻNIENIA: od jury profesjonalnego oraz jury młodzieżowego;
  • 2/6 Ogólnopolski Przegląd Teatrów "Cośchcących" COŚ w Żninie - 25-28.06.2010: za przdstawienie "Connecting people" grupa otrzymała dwa WYRÓŻNIENIA: od jury profesjonalnego oraz jury młodziezowego - zatem powtórzyliśmy sukces z Teresina!!!!
 
Konkurs recytatorski:
  • Dnia 4 listopada Muzeum Regionalne w Siedlcach gościło 21 recytatorów i 7 zespołów muzycznych. Zmagania oceniało jury w składzie: aktorka Sylwia Flis, aktorka Milena Madziar, polonistka Zdzisława Horonesku, muzyk Waldemar Koperkiewicz. Uczniowie przedstawili prezentację w ramach turnieju recytatorskiego. Uczennica klasy 1c, IzabelaJarmolińska otrzymała wyróżnienie. W jej wykonaniu widzowie usłyszeli fragmenty prozy Stanisława Lema "Dyktanda, czyli..." oraz utwór Czesława Miłosza "Historie ludzkie". Gratulujemy również występu Paulinie Kruk 1a, Oldze Szczepańskiej 1c oraz Agnieszce Łukasiak 2g prowadzonej przez p. Dorotę Bartnik;
  • Dnia 22 maja 2010 w Muzeum Regionalnym w Siedlcach odbyły się eliminacje regionalne do 55 OKR-u, Olga Szczepańska otrzymała wyróżnienie w kategorii wywiedzione ze słowa;  
 
Wolontariat kulturalny:
  • Grupa PRETEKSTY oraz zespół PROWOKACJA 17 grudnia 2009 występowali gościnie w Wojewódzkiej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Warszawie. Młodzież została zaproszona jako laureat przeglądu teatralnego "Porozmawiajmy o AIDS" z przedstawieniem "Mission Impossible?". Uroczystość podsumowania Wojewódzkiego Konkursu na Zakładę do Książki "Wiem, jak unikać zakażenia HIV" prowadziła pani Małgorzata Czerniawska-Ankiersztejn. Uczniowie wysłuchali również wykładu pani Malwiny Warszawskiej na temat Potrzeba profilaktyki zakażeń HIV w edukacji młodzieży oraz pani Agaty Wolskiej na temat Profilaktyka HIV/AIDS w działaniach OZiPZ. Występ zespołów został przyjęty bardzo ciepło, podziękowano młodzieży za wkład w rozpowszechnianie tematyki z zakresu profilaktyki i zagrożeń związanych z wirusem AIDS;   
  • dnia 09.12.09 młodzież przygotowała oprawę kabaretową XV Turnieju Wiedzy o Sokołowie Podlaskim, etiudy ilustrowały typowe dla naszego miasta obiekty i instytucje;
  • dnia 23.10.09 w Sokołowskim Ośrodku Kultury odbyła się uroczystość poświęcona obchodom 200 rocznicy urodzin Juliusza Słowackiego.W ramach sesji popularnonaukowej "Testament mój" młodzież klas Ig, IId, IIf oraz IIIb wysłuchała wykładu prof. Wojciecha Siemiona na temat technik czytania i recytacji utworów Juliusza Słowackiego. Współorganizatorem programu było I Liceum Ogólnokształcące im. Marii Skłodowskiej- Curie w Sokołowie Podlaskim. Grupa teatralna PRETEKSTY przygotowała montaż literacki zatytułowany "Dla Gałkiewicza". W programie zaprezentowano w żartobliwej odsłonie fragmenty utworów: "Fantazy", "Balladyna", "Beniowski" oraz złote myśli Słowackiego. W przygotowaniu programu poetyckiego młodzież wspierały panie Dorota Bartnik, Anna Kuryłek oraz Urszula Kosieradzka;
  • dnia 01.05.2010 grupa na festynie w Skibniewie prezentowała historię Skibniewa. Występowali: Krzysiek Antolik, Maciek Kucharczyk, Piotr Salach, Kinga Wrzosek, Patrycja Michałowska;
  • dnia 09.06.2010 grupa wzięła udział w akcji charytatywnej "Dzień pomocy Krzyśkowi" - współpraca z panią Urszulą Kołodziejczuk oraz SOK, spektakl "Connecting people";
  • dnia 23.06.2010 grupa Preteksty oraz zespół Prowokacja, pod kierunkiem pani Urszuli Kołodziejczuk, zagrały koncert charytatywny dla uczniów naszej szkoły, zebrane fundusze przekazano Krzyśkowi na pokrycie kosztów leczenia;
 
Skład grupy: Paweł Burzyński Ia, Małgosia Jabłońska Ia, Paulina Kruk Ia, Sandra Prętczyńska Ia, Olga Szczepańska Ic, Izabela Jarmolińska Ic, Natalia Wyszomierska 1c, Maciej Kucharczyk Id, Alicja Mróz Id, Przemysław Wawrzyński IIc, Piotr Salach IId, Kinga Wrzosek IId, Artur Nowotniak IId, Jolanta Szewczyk IId, Krzysztof Antolik IIe, Patrycja Michałowska IIf, Paulina Choruta IIf, Dominika Wesołowska IIIc, Katarzyna Góralczyk IIIc, Eliza Trusiak IIIc, Robert Stańczuk IIIc, Paulina Niepiekło IIIf, Ewelina Żółkowska IIIf, Joanna Chraniuk IIIf, Magdalena Poziemska IIIf.
 
 
 

spektakl "DLA GAŁKIEWICZA"

spektakl "Mission Impossible"

spektakl "Connecting people"

zdjęcia wykonał Sebastian Stasiuk, absolwent Liceum, członek grupy PRETEKSTY
zdjęcia wykonał Sebastian Stasiuk, absolwent Liceum, członek grupy PRETEKSTY
IX OGÓLNOPOLSKI PRZEGLĄD TEATRÓW NIESFORNYCH GALIMATIAS W TERESINIE
 
Grupa teatralna PRETEKSTY z sentymentem wspominać będzie IX Ogólnopolski Festiwal Teatrów Niesfornych GALIMATIAS 2010. Za przedstawienie „Connecting people” otrzymaliśmy w Teresinie 30.05.2010 DWA wyróżnienia – od Jury Festiwalowego oraz Jury Młodzieżowego!!! Obejrzeliśmy 11 przedstawień grup z całej Polski: z Warszawy, Katowic, Poznania, Częstochowy, Łańcuta, Brzozowa, Słupska, Stepnicy, Maszewa oraz Teresina. Spektakle budziły skrajne emocje, zachwycały doskonałymi kreacjami aktorskimi, mogliśmy się wiele nauczyć. Szczególnie cenne były wieczorne rozmowy o oglądanych danego dnia przedstawieniach. My również usłyszeliśmy na temat etiudy „Connecting people”głos profesjonalnego jury: Magdaleny Łazarkiewicz, Ewy Sokół – Maleszy, Janusza Łagodzińskiego, Wojciecha Lisieckiego oraz widzów. Już podczas występów na scenie czuliśmy przychylność widzów, którzy żywo reagowali na nasze działania. Podczas dyskusji dowiedzieliśmy się, że naszym atutem jest dyscyplina przedstawienia, szczególnie odczuwalna w grze drugiego i trzeciego planu, organiczna gra aktorów i ich prawdziwy entuzjazm. Atutem okazał się również temat, który wzbudził zainteresowanie widzów i jury, otrzymaliśmy bowiem wiele pytań na temat procesu powstawania scenariusza i klimatu pracy w grupie. Jury udzieliło nam także cennych rad, wiemy, że mamy popracować nad rytmem w łącznikach scen, by uniknąć niepotrzebnych pauz oraz tekstom Miłosza odebrać w recytacji poetycki charakter. Dla wtajemniczonych: festiwal odbył się pod hasłami: Muka, suszony sok ogórka kwaszonego, beczunia oraz „nigdy nie zjadłem tyle smalcu!!!!”  
Dziękuję grupie PRETEKSTY za zaangażowanie i serce do gry!
 
Skład grupy i autorzy sukcesu:
Paweł Burzyński 1a, Małgorzata Jabłońska 1a, Paulina Kruk 1a, Sandra Prętczyńska 1a, Izabella Jarmolińska 1c, Olga Szczepańska 1c, Natalia Wyszomierska 1c, Maciej Kucharczyk 1d, Alicja Mróz 1d, Przemysław Wawrzyński 2c, Piotr Salach 2d, , Jolanta Szewczyk 2d,Kinga Wrzosek 2d Krzysztof Antolik 2e, Patrycja Michałowska 2f, Paulina Choruta 2f.
Gratulujemy!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
 

 RECENZJE WYBRANYCH PRZEDSTAWIEŃ

 

Teatr Krzyk, Maszewo, spektakl "Wydech"
 
Wydech to wydech o OJCOSTWIE - jego tęsknocie oraz lęku przed własnym ojcostwem. To próba wydechu o SIECI, której coraz bardziej się poddajemy.
 
? Spektakl ukazuje nam stosunki międzyludzkie i porusza trudny temat relacji dziecko-ojciec. Przedstawienie krytykuje Kościół jako instytucję, która nie pomaga, wymaga natomiast od wiernych wielkiego poświęcenia i szablonowego myślenia o "podpisach i pieczątkach". Ukazuje także komunikowanie się przez Internet, które paradoksalnie utrudnia kontakt ze światem rzeczywistym. Ojciec jest w życiu głównego bohatera wielkim nieobecnym. Ten próbuje zwrócić na siebie jego uwagę, jest to jego wielki KRZYK o zainteresowanie i pomoc ojca, który jest potrzebny w życiu każdego człowieka. ?Spektakl budzi wiele kontrowersji. Zdaniem jury i wielu spośród publiczności był zbyt realistyczny. Ukazana została scena przemocy fizycznej ojca nad synem, w której aktor grający głównego bohatera naraża się na duże obrażenia. Ponadto na scenie panuje duży chaos, wprowadzony zostaje motyw gry w piłkę, która wpadła na publiczność. Krytykowano także zbyt duże zaciemnienie sceny, gdyż twarze aktorów były słabo widoczne, jednak emocje silnie wyczuwalne, a to liczy się przecież najbardziej.
?Mimo problemów technicznych spektakl zasługuje według nie na wielkie uznanie. Porusza bardzo ważne kwestie. Nie chodzi w nim o wytrzymałość fizyczną aktorów, bo jest to przede wszystkim kwestia żmudnych ćwiczeń, ale o sam przekaz i idee. Spektakl wzbudza silne emocje i skłania do zastanowienia nad relacjami z własnym ojcem, o których tak często zapominamy w natłoku obowiązków. Nawet słabe oświetlenie ma tutaj sens, tworzy niepowtarzalny nastrój i wciąga widza w wydarzenia na scenie. Dużym atutem spektaklu "Wydech" jest też świetny kontakt aktorów z publicznością i bliskość wyczuwalna dzięki usytuowaniu krzeseł niemalże na scenie. Nie można zapomnieć też o świetnej muzyce tworzonej przez samych aktorów, która idealnie oddaje klimat wydarzeń rozgrywających się na scenie, a na końcu spektaklu zamienia się w bicie serca. Wyczuwalne jest też wielkie zaangażowanie grających, zarówno fizyczne jak i emocjonalne, które ułatwia odbiór przekazywanych treści. Zaskakujące jest także płynne połączenie powagi i komizmu, który pojawia się w pierwszych scenach spektaklu. Dzięki temu przedstawienie nie jest przeładowane wyłącznie smutnymi emocjami. ?Jak mówią sami aktorzy, jeżeli czują, że jakiś ojciec jest na widowni, to warto jest podejmować ryzyko.
 
Sandra Prętczyńska, klasa 1a
 

 

Teatr Bestia - "Princessa"

 
Spektakl dwóch nastoletnich aktorek był obejrzany na konkursie jako drugi. Trzydziestominutowa opowieść opierała się na koncepcji związku kazirodczego, w którym osoba krzywdzona zadaje sobie pytanie: "Czy mi się to przypadkiem nie podoba?". Z opisu, przedstawionego w programie Festiwalu wynika, że sztuka "porusza tematykę zakazanej kazirodczej miłości, a także, instrumentalnego wykorzystania ludzkiego nieszczęścia dla osiągnięcia własnego celu. Stawia pytanie, dokąd zmierzamy jako społeczność, obciążeni bagażem podłości?".
Akcja toczy się w więzieniu, bądź w jakimś zamkniętym zakładzie psychiatrycznym (tak wyjaśnił reżyser, ja miałam przeświadczenie, że to jest u ofiary w domu). Do córki wykorzystywanej seksualnie przez ojca przychodzi dziennikarka, aby nagrać jej wyznania. Princessa (nazywana tak przez ojca) siedzi na krześle, oparta o stół przed nią. Nie widzimy jej twarzy. Dziennikarka próbuje dotrzeć do swej rozmówczyni, ta jednak nie reaguje. Następuje kilka blackoutów, które miały oznaczać upływający czas. W Princessie coś się otwiera i zaczyna wykrzykiwać swoje myśli. Na początku jest to spazmatyczny, długi i przerywany krzyk skrzywdzonego dziecka : "TATUŚ! TATUŚ PRZYTULI! TATUŚ POKOCHA!", który wywiera na publiczności duże wrażenie. Następnie rozpoczyna się rozmowa między kobietami, która przeradza się w odrębne monologi każdej z nich, które jednak się łączą, jakby osoby mówiły do siebie nawzajem. Podczas gdy Princessa opowiada o swoich przeżyciach, używając bardzo dosadnych metafor, sygnalizujących jednoznacznie na stosunki seksualne i ich wymiar, dziennikarka zdaje się przenikać w tą historię, mówiąc o własnych problemach, otwiera się symbolicznie rozplatając włosy. W wyniku akcji kobiety zakochują się w sobie, została podkreślona cielesna więź ich związku.
W wieczornej rozmowie na temat spektaklu, okazało się, że (chyba zgodnie z założeniem) wywołał wiele kontrowersji. Najwięcej emocji wzbudzała dyskusja na temat tego, czy tak młode osoby powinny na scenie używać słów, które zostały wypowiedziane. (Na marginesie dodam, że niektóre 'starsze' osoby z publiczności wydawały z siebie dziecinne chichoty, słuchając wypowiedzi Princessy i dziennikarki). Padały także pytania o rolę blackoutów, stroju, papierosa, ogólnego pomysłu na sztukę i świadomości aktorek, czy wiedzą co grają. Według mnie dziewczyny nie obroniły swoich racji. Ich reżyser także nie wspomógł ich prób wybrnięcia z sytuacji. Zadawane pytania były wyraźnie dla nich trudne, choć nie powinny, przecież skoro same tworzyły scenariusz, musiały wiedzieć, dlaczego stosują taką czy inną leksykę, gesty, strój. Tylko pytanie o wybór tematyki dało satysfakcjonującą odpowiedź - dowiedzieliśmy się, że wpadła na pomysł jedna z dziewcząt po przeczytaniu książki, poruszającej ten problem. Reżyser także nie omieszkał wspomnieć, że spektakl zawsze wzbudzał kontrowersje i był skrajnie odbierany - albo ludzie wychodzili albo dostawał Grand Prix na festiwalu. Tu jednak ani jedno ani drugie nie miało miejsca. Według jednej z redaktorek "Mętlika", galimatiasowej gazetki, sztuka: uświadomiła, że takie sytuacje zdarzają się na co dzień, aktorki doskonale wczuły się w role, osoba wykorzystywana traci prawdziwą tożsamość, powinniśmy spróbować pomóc takim osobom i trudno je zrozumieć, uświadomić sobie, co czują.
Od siebie mogę dodać, że podobało mi się w tym przedstawieniu to, że problem nie został potraktowany 'po szkolnemu', jak spektakl profilaktyczny. Jednak na festiwalu o takiej randze to raczej nie jest jakimś ogromnym osiągnięciem. A co do pytania - czy zło jest piękne? Posłużę się cytatem, który tkwił mi cały czas w głowie podczas oglądania sztuki:
 
"Dzieje się coś złego, tylko nie rozumiem czemu tak mi dobrze (...) Boję się, niepojęta moc, zachwyciło mnie samo zło"
                                                                                                                     (Coma - "Święta")
 
Olga Szczepańska, klasa 1c
 
"Jest tam kto?" - Teatr Parabuch
 
 
Już od początku festiwalu mieliśmy sposobność obejrzenia przedstawień na bardzo wysokim poziomie. Taki też jest spektakl „Jest tam kto?” teatru Parabuch z Warszawy, który opowiada historię samotnego człowieka z trudnym życiorysem.
            Bohatera poznajemy w momencie, kiedy trafia do więzienia. W ciemnej, zimnej celi więziennej, echem odbija się wielokrotnie zadawane przez niego pytanie „Jest tam kto?”, w moim odczuciu wyrażające ogromną pustkę i poczucie samotności. W końcu załamany chłopak otrzymuje potwierdzenie obecności kogoś jeszcze. Nieśmiała dziewczyna, pracująca w kuchni więziennej, zafascynowana nowym więźniem, rozmawia z nim przez mały wizjer (widz musiał wyobrazić sobie istnienie dzielącej ich ściany, ponieważ scenografia nie przewidywała tego rekwizytu). Chłopak opowiada jej swoją historię. Zakochują się w sobie. Spodziewamy się wielkiego happy endu. I tu właśnie czeka nas zaskoczenie. Bohatera zabijają ludzie, przez których trafił do więzienia, a spektakl kończy się sceną, w której widzimy jego ukochaną płaczącą nad ciałem.
            Oglądając przedstawienie, od razu można dostrzec chęć przekazania idei „amerykańskiego snu” o wolności. Podczas wieczornej dyskusji na temat obejrzanych przedstawień, reżyser spektaklu przyznał, że scenariusz nie jest oryginalny. Jednak według mnie absolutnie niczego mu to nie ujmuje. Dwójka młodych aktorów spisała się znakomicie, trzymając widza w napięciu do samego końca. Ludzie wychodzili z sali wprost oniemiali. Mnie to przedstawienie przeniosło na moment do innego, bajecznego świata. Tak wciągająca gra aktorów i w niesamowity sposób oddane przez nich emocje sprawiły, że od sceny nie mogłam oderwać wzroku, aż do momentu zapalenia świateł. W piękny sposób przedstawiono piękną miłość wyrastającą z samotności.
 
Natalia Wyszomierska, klasa 1c
Szef Artystyczny Przeglądu Natalia Fijewska-Zdanowska oraz Szef TOK-u Mariusz Cieśniewski
Szef Artystyczny Przeglądu Natalia Fijewska-Zdanowska oraz Szef TOK-u Mariusz Cieśniewski
Jury: Ewa Sokół-Malesza, Janusz Łagodziński, Magdalena Łazarkiewicz, Wojciech Lisiecki
Jury: Ewa Sokół-Malesza, Janusz Łagodziński, Magdalena Łazarkiewicz, Wojciech Lisiecki

GALIMATIAS 2010 w obiektywie Sebastiana Stasiuka

organizator Festiwalu - Natalia Fijewska-Zdanowska
organizator Festiwalu - Natalia Fijewska-Zdanowska
oglądamy z zacięciem...
oglądamy z zacięciem...
jury
jury
jury
jury

Galimatias w obiektywie Piotrka Salacha, ucznia klasy IId

Występ na festynie w Skibniewie

1 maja Krzysiek Antolik, Piotr Salach, Maciek Kucharczyk, Patrycja Michałowska oraz Kinga Wrzosek prezentowali historię Skibniewa
1 maja Krzysiek Antolik, Piotr Salach, Maciek Kucharczyk, Patrycja Michałowska oraz Kinga Wrzosek prezentowali historię Skibniewa

Ogólnopolskie Spotkania Teatrów "Cośchcących" w Żninie 25-30.06.2010

Rynek w Żninie
Rynek w Żninie
BIP RSS
 
CMS Toruń